Á fyrstu árum mínum í grunnskóla dreymdi mig um að eignast svokallaðan fighterjakka. Þeir voru allsráðandi hjá eldri töffurunum í hverfinu og voru þeir oftar en ekki búnir að sauma bætur á ermina, oftast með e-i þungarokkshljómsveit einsog Iron Maiden.
Jakkarnir fengust í vinnufatabúðinni en besta úrvalið af bótum var á efri hæðinni í kringlunni. Mamma var hinsvegar ekki fús til að fjárfesta í einu stykki fighterjakka.
Annað var með Sóla vin minn. Hann átti fighterjakka (þó ekki alveg ekta) og hann var einnig snoðaður með topp á sama tíma. Deadly blanda. Ég man varla eftir eldri bróður hans, Sigga, án þess að hafa verið í fighterjakka á sínum unglingsárum.
Við Sóli höfum reynt að halda heiðri jakkanna uppi og á meðan ferðalagi mínu stóð þá vorum við í tölvupóstssamskitpum varðandi fighterjakkana og ég mun birtu þau á blogginu mínu (baldurkristjans.tumblr.com/) innan skamms.
Planið okkar var að fara saman eftir vinnu á föstudegi í vinnufatabúðina, skella okkur á sitthvoran fighterjakkann (borga með reiðufé) og fara svo á hamborgarafabrikunni og borða burger (must að sitja við barinn) og skella okkur svo útá lífið í jökkunum.
Það mun að sjálfsögðu gerast, nema hvað að ég bara VARÐ að taka forskot á sæluna þegar ég sá einn notaðan jakka í second hand búð í Kanada.
Sorry Sóli en ég skal lofa þér að representa jakkann hérna í N-Ameríku alveg í drasl.